تاریخچه کفشهای گاه به گاه نمونهای کلاسیک از یک مارپیچ پیشرو و رو به بالا است - یک تکامل مداوم به سمت راحتی، زیباییشناسی و استایل بیشتر.
منشا آن را میتوان به مقرنسهایی که بومیان آمریکای شمالی میپوشیدند، جستوجو کرد، کفشهای نرم، پوست آهو، کیسهمانندی که پاها را پوشانده و پیشساز کفشهای معمولی مدرن محسوب میشوند. پس از رسیدن به اروپا، انعطاف پذیری و کشش این کفشها، الهامبخش کفشدوزان محلی شد تا کفشهای لغزنده «لوفر» را تولید کنند که برای سهولت در پوشیدن طراحی شدهاند و «لوفر پنی» به عنوان یک سبک اصلی برجسته است.
نام خود را از روش قرار دادن یک سکه یک پنی در شکاف رویه کفش به دست آورد. این سبک در دهه 1990 تجدید حیات کرد. به عنوان مثال، نسخه ای که توسط Chanel در سال 1995 منتشر شد و دارای یک سکه طراحی شده بود، بسیار مورد توجه قرار گرفت.
کفشهای آکسفورد، یکی دیگر از دستهبندیهای مهم کفشهای غیررسمی، در قرن هفدهم در اسکاتلند و ایرلند پدید آمدند. آنها بعداً توسط دانشجویان دانشگاه آکسفورد در انگلستان اصلاح و محبوب شدند. آکسفوردها با طرحی مشخص می شوند که در آن پانل های جانبی به سمت جلو کشیده می شوند تا قسمت بالایی کفش را تشکیل دهند، آکسفوردها معمولاً دارای چشمک هایی برای بستن هستند.
کفشهای تنیس - یا کفشهای کتانی - از وسایل ورزشی تخصصی به کفشهای معمولی معمولی تبدیل شدند. ریشه آنها در کفش های کروکت دهه 1860 نهفته است. در سال 1917، شرکت لاستیکی ایالات متحده "Keds" را معرفی کرد و پس از آن در سال 1919 کفش های ورزشی "Converse" به بازار آمد.
استقبال گسترده از کفش های کتانی با رویدادهایی مانند اعتصاب حمل و نقل شهر نیویورک در سال 1980 تقویت شد، زمانی که هزاران نفر با کفش های کتانی به محل کار خود رفتند و به سوق دادن کفش به قلمرو مد خیابانی کمک کردند. امروزه به لطف تکنولوژی مدرن و رقابت شدید بازار، انواع کفش های ورزشی، تناسب اندام، دویدن و پیاده روی دیگر در انحصار ورزشکاران حرفه ای نیست. آنها به یک عنصر اصلی در زندگی روزمره تبدیل شده اند، که منعکس کننده ترجیح فزاینده برای سبک زندگی است که با سادگی، راحتی و عملی بودن تعریف می شود.

